Asany a wiek

Niemowlęta w naturalny sposób są elastyczne i mogą wykonywać ruchy, których dorośli, nawet bardzo sprawni, nie są w stanie wykonać. Dzieci są z natury aktywne fizycznie i mocne, lubią bawić się i biegać, sprawdzać wszelkie możliwości ruchu fizycznego.

Dzieciństwo to ten okres życia, w którym należy rozpocząć praktykę asan, aby zapewnić sobie fundament właściwej postawy i elastyczności na całe życie.

Starość, która zaczyna się w wieku około sześćdziesięciu pięciu lat, to okres wata. Płyny w naszym ciele zaczynają stopniowo wysychać, a witalność zmniejsza się. Stawy stają się sztywne, mniej elastyczne, co prowadzi do artretyzmu. Asany to jeden z najlepszych sposobów, by przeciwdziałać procesowi starzenia się i zapobiegać gromadzeniu się wata.

Asany wymagające ruchu (vinyasas) są przeznaczone przede wszystkim dla osób młodych, u których przeważają cechy radżas, czyli związane z działaniem. Muszą one rozwijać ciało – ich umysł nie jest jeszcze dojrzały. Po ukończeniu dwudziestego czwartego roku życia tego typu pozycje należy stopniowo zastępować asanami o bardziej wewnętrznym charakterze, z naciskiem na rozwijanie umysłu, a zwłaszcza na studiowanie nauk duchowych. Po czterdziestym ósmym roku życia wchodzimy w okres, w którym wewnętrzny umysł rozwija się, w miarę jak słabnie energia fizyczna. W tym czasie medytacja staje się ważniejsza niż asany. Po siedemdziesiątym drugim roku życia umysł rozwija się w jeszcze większym stopniu, a energia fizyczna zaczyna zanikać. To powinien być okres głębokiej medytacji, należy jednak kontynuować praktykę asan, aby przeciwdziałać procesom starzenia się.

Fragment książki Joga i ajurweda. Samouzdrowienie i samourzeczywistnienie. Dawida Frawleya. Książka ukazała się w serii a-ajurweda.pl, nakładem wydawnictwa A-ti information service.